Zondag 02 okt. 2022
11.00 u. : Eucharistieviering 

Doopviering: 
 Van Praet Lea, 
 Van Praet Karel
 Bienstman Helena

Jgt. Albert, waarbij we met veel respect en dankbaarheid willen bidden voor Diane Vermeulen en alle overleden familieleden.

Familie Daenen-Jongen en Jongen-Marchal


Zondag 09 okt. 2022 
Geen viering in Coloma


Zondag 16 okt. 2022

11.00 u. : Gebedsviering


Zondag 23 okt. 2022 
11.00 u. : Eucharistieviering

 



“Zijn woord wil deze wereld omgekeerd” 

 

 

Soms wordt het woord geschreven,

een vinger in het zand,

zo dwingend stil dat stenen liggen blijven

en wie dood moest, weerom leven kan.

 

Evangelie Joh. 8, 2-11

Lezing BD

Mohammad A.R., een onderzoeker van DCI-P (Defence for Children International – Palestina) schrijft eind mei 2021 een brief aan zijn zonen, de periode van nieuwe bombardementen boven Gaza. Hij heeft drie zonen tussen 13 en 8 jaar.

Mijn lieve jongens,

Jullie zullen wel vreemd opkijken om van mij een brief te krijgen, de eerste, misschien niet de laatste. Jullie weten natuurlijk dat ik vooral een man van cijfers en grafieken ben. Ik zit zo vaak thuis te werken, dat jullie wel zien wat ik doe. Maar nu wil ik jullie iets opbiechten. Terwijl ik schrijf, zwelt het geluid van Israëlische vliegtuigen weer aan. Waar zou nu weer gebombardeerd worden, is mijn vraag. En ik merk de laatste tijd dat ook jullie je vragen beginnen te stellen over wat rondom ons gebeurt: vliegen er nu drones, papa? Welke bommenwerpers gebruiken ze? Waar vielen de bommen nu? Is er veel vernield? Wanneer kunnen we weer naar ons tuintje, want onze plantjes zullen dood gaan omdat ze geen water hebben, wanneer kunnen we weer gewoon naar school, …

Tot nu toe kon ik jullie zoet houden met een leugen. Ik antwoordde steeds weer dat we veilig waren, dat ons nooit iets zou overkomen, zolang we maar thuis bleven. Maar ik moet jullie nu iets meer van het echte verhaal vertellen. Wat ik jullie vandaag eigenlijk wil duidelijk maken, is dat ik zelf bang ben, bezorgd om jullie, om je mama, je toekomstige broertje of zusje, om mezelf, dat ik me ook machteloos voel.

 

  

 

Misschien heeft het inderdaad wel te maken met mijn werk bij DCI-P. Altijd weer zie ik de cijfers van het aantal kinderen dat opgepakt is, dat gestorven is. Cijfers die altijd maar hoger worden. Maar laat me even  het verhaal van Obaida met jullie delen, misschien kunnen jullie dan begrijpen wat ik op dit moment doormaak.

Obaida was een jongen zoals jullie, de zoon van een collega. Enkele jaren geleden werd hij de eerste keer opgepakt door Israëlische soldaten toen hij naar de kruidenier ging. De beschuldiging: hij had met stenen naar hen gegooid. Obaida echter is een zachte jongen die alle mensen respecteert. Lang hield hij vol dat hij onschuldig was, maar de militairen sloegen op hem tot hij toegaf. Gelukkig hebben wij bij DCI-P goede advocaten en die hebben de jongen na drie maanden vrij gekregen. Nog geen jaar later werd hij terug opgepakt. Eenzelfde scenario. Na zijn vrijlating stuurde hij een filmpje de wereld in waarin hij hoop uitspreekt voor een volledige bevrijding van Palestina. Een volledige vrijheid, dan kon hij echt gelukkig zijn. Nog eens werd hij opgepakt, maar nu was hij ouder en mentaal sterker. Hij was niet bang om zijn verhaal te delen met de wereld. En nu verleden week, liep het mis; tijdens een protestmars tegen de voortdurende bombardementen op Gaza kreeg hij een kogel in de borst, alle hulp kwam te laat.

Koude rillingen liepen over mijn rug toen ik dit hoorde. Mijn bezorgdheid, mijn angst groeide. Dit gevoel laat me niet meer los. Het kon één van jullie ook overkomen. Daarom laat ik jullie niet buitenkomen, daarom bel ik viermaal per dag met jullie mama, mijn enige bedoeling is om jullie te beschermen, te beschermen tegen de stenen, tegen de vernederingen, tegen verlies van jullie vrijheid. Als ik tegen jullie uitvlieg, omdat jullie me storen bij mijn werk thuis, met jullie spel, jullie lach terwijl ik een gesprek voer met een slachtoffer of met diens familie, dan is dat vaak uit frustratie. Ik weet echt wel dat jullie al zoveel missen: geen tekenfilms voor jullie want dan zijn onze drie uur elektriciteit van de dag opgebruikt en kan ik niet werken, zelfs jullie lekkere koekjes kan ik niet meebrengen, omdat er zo weinig winkels nog open zijn, nooit eens vrij op straat rondlopen of voetballen. Het zijn grote offers die jullie brengen.

Vergeef me, dat ik een overbezorgde vader ben, bang voor jullie toekomst, maar het is sterker dan mezelf, ik voel me zo machteloos omdat ik niet kan geven wat een basisrecht is: een veilige thuis, een veilige omgeving. En heb er a.u.b. begrip voor dat ik het liegen beu ben.

Ja, lieve zonen, hier is die tweede brief van mij. De toon van mijn eerste brief was wel wat negatief, wat pessimistisch heb ik beseft, maar ik begrijp dat er ook perspectief is, de hoop die ook Obaida uitsprak.

Gisteren had ik een ontmoeting met jullie neef Yassen. Hij vertelde me vol enthousiasme over zijn nieuwe toekomstplannen bij Theatre Day Productions. Deze theatergroep wil jongeren een uitlaatklep geven om te werken rond emoties en dromen. Hij speelt bij de groep en leidt ook workshops en debatten rond die thema’s. Ze werken niet enkel met jongeren, maar ook met kinderen. Jullie nichtje Retaj maakt er ook al deel van uit. Zij turnt al haar zorgen weg. Als ik jullie soms thuis observeer, merk ik ook dat jullie vaak toneeltjes spelen, en Yoessef, jij ziet turnen zeker ook wel zitten. Yassen stelde me voor om jullie eens mee te nemen. Het is niet ver bij ons vandaan. Zij hebben net hun creatieve ruimte weer op orde gesteld, want die was bij een luchtaanval  beschadigd. Misschien moet ik wel vertrouwen hebben in jullie, jongeren. Het zijn jullie die de toekomst in handen hebben, jullie moeten de kans krijgen om jullie te ontplooien. Zo kunnen we zeker dromen van een duurzame vrede.

Misschien kan ik zo de eerste steen leggen van jullie toekomst. Nemen jullie die steen aan?